Farcows

Nu al het woord van 2013.

Toen het nieuws bekend werd dat er om 19:00 een bericht zou volgen van onze Koningin Beatrix, werd er direct van alles gespeculeerd.

Eerst werd nog gesproken over Friso, maar al gauw viel alles op zijn plaats voor een troonsafstand.

Haar leeftijd, het 200-jarig bestaan van het Koninkrijk der Nederlanden en natuurlijk het einde van de verbouwing van Huis ten Bosch.

En dus zaten wij voor de televisie de drie minuten durende aankondiging te kijken van haar aftreden. Zij wil gaan genieten van de kleinkinderen en ik geef haar groot gelijk. Wim Lex neemt het stokje na jaren oefening wel over.

Ik zeg: Bea bedankt

“Hoe oud is ie eigenlijk?”

Evelien en ik twijfelen over de verkoop, aangezien er vandaag een nieuwe wordt gezocht.

Het duurde namelijk steeds langer voordat de was droog was, dus kan er geshopt worden met de nieuwe eisen van voornamelijk Evelien.

Het wordt sowieso een condensdroger. De rest is aan Evelien. Ik word via de mobiele telefoon wel op de hoogte gehouden.

In dit geval dus over de advertentie die ik al op Marktplaats heb gezet voor de huidige machine, die al acht jaar blijkt te zijn. De advertentie heeft tot nu toe weinig kijkers opgeleverd in de afgelopen dagen. Zonder bod of reactie.

Wij besluiten dat de droger meegenomen mag worden. Hoe lang blijft het ding in de weg staan als de nieuwe er is?

Ondertussen heeft Evelien al een paar mooie gezien en ze vraagt om bevestiging van haar keuze. Het klinkt allemaal goed, de aansluiting voor de afvoer is aanwezig, dus die moet het worden. Evelien is helemaal blij dat haar grote wens ook aanwezig is:

Een lampje

De wekker gaat.

Wij moeten op tijd in de auto zitten.

Vandaag hebben wij afgesproken met vrienden naar de dierentuin te gaan, alleen het weer zit niet mee.

Warme kleding wordt aangetrokken en met nog wat lekkers voor onderweg, rijden wij de snelweg op.

Evelien ziet in haar ooghoek mij nog net in TomTom de dierentuin als eindbestemming aanklikken en vraagt mij waar ik naar toe ga?

“Euhm, Burger’s Zoo. Zo staat het al weken in mijn agenda.”
-”Ik weet niet hoe je daar bij bent gekomen, want de rest gaat naar Ouwehands.”

Een kleinigheidje. Na een aantal drukken is het gewijzigd en vervolgen wij de A28. Dit laat ik de rest ook weten door het verzenden van een foto met blauw bord en het TomTom scherm. Al gauw krijg ik reactie van Patrick, hoe laat wij denken aan te komen.

Ik kijk op de TomTom en zie een tegenstrijdigheid. De te verwachten reistijd is een half uur, terwijl de eindtijd een uur later als gedacht is in vergelijking met de klok in de auto. De TomTom staat nog ingesteld op de zomertijd!

Snel laat ik de juiste tijd weten met de reden van het tijdsverschil. Volgens de andere twee navigatiesystemen moeten wij ongeveer op dezelfde tijd aankomen. Dat zou knap zijn, want de andere twee stellen komen uit Breda, respectievelijk Hoogvliet.

Als wij op de parkeerplaats de motor uitzetten, zien wij twee bekende auto’s achter elkaar het terrein oprijden. Met een verwonderlijke glimlach begroeten wij elkaar.

Drie stellen, drie steden, dertig seconden speling

Klaar met werk, alleen thuis.

Evelien moet tot 21:00 werken en heeft mij gevraagd het huis klaar te maken voor het weekend.

Alles zuigen en dweilen, dus na een vlugge maaltijd ga ik aan de gang.

Oordoppen in en à la Freddy Mercury ga ik met de stofzuiger achter mij aan het huis door.

Zonder raar pakje. Laat dat duidelijk zijn.

Tijdens het drogen van de vloer pak ik de laptop erbij om vervolgens de katten los te laten. De vaatwasser is daarna ook snel gereed, dus die kan uitgeladen worden. Volgens mij is alles nu schoon. Mooi op tijd om haar thuis te verwelkomen.

Wij zitten nog even op de bank, kijken wat televisie en gaan dan naar bed. Door alle bezigheden ben ik vandaag helemaal vergeten een foto te maken! Whoops.

Ik pak mijn mobiel van het nachtkastje en richt deze een paar keer achter het bed. Met flits. Het felle licht blijft grotendeels achter het bed verscholen, zodat niet de hele kamer verlicht wordt. Uiteindelijk heb ik goed gemikt en staat de oplader op de foto.

Dat moet ook elke dag gebeuren

De harde schijf staat aardig vol.

Omdat een back-up alweer een tijdje geleden is, pak ik het rigoureus aan.

In de verkenner sleep ik zo’n beetje alle mappen naar de externe harde schijf en ga daarna naar beneden om te eten.

De PC zal die tijd wel nodig hebben voor het overpompen van al die gigabytes.

Als ik na het eten boven kom, zie ik alleen een bureaublad. Een teken dat alles klaar is. Maar als ik verder kijk, zie ik de verkenner niet open staan in de taakbalk. Als ik via de verkenner de harde schijf benader, mis ik een aantal verwachte mappen. Het ding is gewoon weer vastgelopen!

Vol ongeloof start ik Total Commander op. Het programma werkt net iets anders, is door het gesplitste scherm uitgebreider en ik ga er nu wel vanuit dat alles overgezet wordt. Dat controleer ik over een uur wel weer.

Echt, computers… Soms, grrrr

In de verte had ik het al gezien.

De boot was al te dichtbij. Of te ver weg.

Ik hoef in ieder geval niet meer te proberen om door het gaspedaal wat extra in te drukken de boot te missen…

De rode lampen knipperen zodra ik de rotonde op rij en ik bekijk de eerste keer van dit jaar van de positieve kant.

Hier had ik nog niet eerder stil gestaan

Hmm, iets klopt er niet.

In huis is geen tijdzone aanwezig.

En zo lang heb ik er niet over gedaan om in bed te geraken.

Voor de zekerheid pak ik mijn mobiel erbij en jawel: De wekkerradio loopt bijna een uur voor.

Dat zal ik de volgende dag wel regelen.

Nu ga ik eerst lekker slapen

En daar is het dan.

Na dagen de berichten aangehoord te hebben, ligt er hier ook een laag sneeuw.

De auto wordt voor vertrek sneeuwvrij gemaakt.

Alle ramen, het dak, de lichten voor, achter en het derde remlicht. Zo kan ik de weg zien, maar word ik ook gezien.

Iets wat ik in de komende dagen bij sommige bestuurders mis: Zo kom ik bijvoorbeeld een automobilist tegen die alleen de voorruit heeft schoongemaakt door de ruitenwissers te gebruiken. Of wel de drie ramen voor schoon, maar achter niet.

Iets wat het meeste vergeten wordt, is wel het schoonmaken van de verlichting. Onder een laag sneeuw is er een schijnsel te ontdekken van wat het dimlicht voor moet stellen. Er moet dan goed gekeken worden of een richtingaanwijzer aan gaat. Om over het remlicht maar te zwijgen.

Dat er onderweg langzamer gereden wordt, vind ik niet erg. Veiligheid voor alles.

Liever wat later aankomen, als helemaal niet

Alles weer normaal, niks aan de hand.

Warm water, verwarming, meters in orde, de monteur kan niks doen.

Een nieuwe driewegklep ~wat waarschijnlijk de oorzaak was~ kost € 200,-

Gezien het verleden en de ouderdom, raadt hij aan een nieuwe CV ketel aan te schaffen.

Geen slecht idee.

Na een rondje in de stad gedaan te hebben, komen wij thuis en zetten de kachel hoger. Het was aardig koud, zeker na mijn knipbeurt. Het nodige haar is verdwenen, waardoor ik het iets sneller koud kreeg als voorheen.

Ik zie mijn sloffen liggen en trek deze in plaats van slippers aan.

Misschien geen gezicht, maar wel warmer aan mijn voetjes

Evelien is opgestaan met hoofdpijn.

Vandaag hadden wij een uurtje schaatsen gepland, maar dat zit er echt niet in.

Wij gaan wel naar de schaatsbaan toe. De frisse lucht zal haar goed doen.

Ondanks dat we warm gekleed zijn, verrast de koude wind ons. Na de drukte op de baan gezien te hebben, keren we snel weer huiswaarts.

Brrr, wat koud

“We hebben geen warm water meer!”

Oh sjips.

De kraan loopt al een tijdje, maar de straal blijft ijskoud.

Ik voel aan de radiator, maar die is wel warm, dus ik loop naar de CV ketel om te kijken naar …

Ja, naar wat eigenlijk. In ieder geval niet naar een display met foutcode.

Het enige waar ik opaf kan gaan is de vlam zelf, rare geluiden en de analoge wijzers die de druk en temperatuur aangeven. En alles is op dit moment zoals normaal. Voor de zekerheid trek ik de stekker er even uit.

Beneden aangekomen proberen wij de warme kraan nogmaals, maar helaas. Het internet geeft als mogelijke oorzaak een hangende driewegklep aan. Als ik nogmaals de radiator voel, verbrand ik mijn hand bijna. Veel te warm! Een probleem in die klep klinkt erg aannemelijk. Omdat ik geen idee heb hoe dat ding eruit ziet, bel ik de storingsdienst op. Die kunnen morgen komen.

Nog geen uur later proberen wij de kraan weer. En jawel, de straal wordt dit keer warm. De radiatoren voelen weer normaal aan. Voor de zekerheid ga ik nog eens bij de ketel kijken. Daar zie ik de wijzers echter juist niet de normale waardes aangeven. Ik maak er direct een foto van. Misschien handig voor morgen als de monteur er is.

Toch maar eens harder gaan nadenken over een nieuwe CV ketel

De cadeaubon als kerstpakket is binnen!

Nu pas? Euhm, ja. Iets met een verkeerd geplaatst administratief vinkje.

Dat is snel weer recht getrokken, zodat ik nu op een website mag gaan uitzoeken.

Dat is makkelijker gezegd als gedaan, want er is veel keuze.

Artikelen gaan van klein tot groot, van een verwenarrangement tot boekenbon, een mix van luxe, sportieve en huishoudelijke geschenken. Dus ik besteed alles aan één cadeau of ik combineer wat dingen tot de gekregen waardepunten op zijn.

Uiteindelijk is mijn winkelwagen gevuld, maar ik druk nog niet op verzenden. Ik kom steeds weer iets anders tegen wat ook leuk is en later waarschijnlijk niet ergens achter in een kast verdwijnt…

Ik sla alles op en denk er nog even over na

Nog snel wat kleine boodschappen in huis halen.

Ik haal de spullen uit het mandje en ga met mijn tas richting de kassa.

Tijdens het openen van de tas zie ik op de bodem een statiegeldbon liggen die ik direct eruit haal en inlever.

Na de boodschappen gescand te hebben, pakt de caissière de bon en haalt die langs het apparaat.

Zonder resultaat.

Zij kijkt nog eens goed naar de bon, staakt de pogingen en laat de bon aan mij zien. “Meneer, deze bon is van de Albert Heijn”.

Nee, dat gaat niet werken als je in een C1000 staat

Twee voeten in een laag sneeuw.

Dat is de foto die ik via Whatsapp van mijn broer krijg na mijn vraag hoe het op de weg is.

Op de radio hoor ik lange files en berichten over een dikke laag sneeuw met als hoogtepunt Den Haag waar de twintig centimeter al bereikt is.

Telegraaf schrijft over de vele problemen.

Ik kijk opnieuw vanuit mijn werkplek naar buiten en kan het bijna niet geloven als ik geen één sneeuwvlokje zie. Op Buienradar is te zien dat er boven Nederland een wolkendek hangt van Oost naar West, vanaf Limburg tot en met Zwolle.

Voor velen houdt Nederland boven Zwolle op, dus heel Nederland is in de ban van het winterse weer en zijn er overal problemen op de wegen. Na werktijd rij ik op van een schone parkeerplaats, de schone weg op en vervolg de route met de toegestane snelheid, zonder enig oponthoud. De weersverwachting voor morgen:

Voor vertrek de ramen krabben, heldere lucht, geen enkele neerslag

Evelien heeft een nieuwe hobby.

Sinds een paar maanden is ze flink in de weer met kleuren, glimmers en plakkers.

De ene na de andere nagellak wordt gekocht.

Het grootste gedeelte uit Amerika via eBay, want in vergelijking met Nederland is dat drie halen, twee betalen. Zelfs inclusief de verzendkosten.

Ze moet er geduld voor hebben, maar na anderhalve week zijn de pakketjes toch wel binnen.

Daarbij is er keuze uit de nodige komische benamingen. Uit de Holland Collectie: Did you ‘ear about Van Gogh? I don’t give a Rotterdam! Thanks a windmillion. Uit de Duitsland collectie: Danke-shiny red. Don’t talk Bach to me. Nein, nein, nein! OK fine.

Ik word soms als proefkonijn gebruikt op de momenten dat zij twijfelt tussen de glitters die op de nagellak aangebracht moeten worden. Op deze manier hoeft zij niet helemaal opnieuw te beginnen als het toch niks lijkt.

Als er na een aantal dagen mijn mening wordt gevraagd welke kleur nagellak er dit keer op moet, krijg ik de keuze uit meerdere potjes. Hoewel. Het is één kleur waar ik haast geen verschil in kan ontdekken. Maar dat mag ik niet zeggen, want zegt ze:

“They are not the same, they are simular.”